Eskişehir’in Doğal Yapısı ve İklimsel Özellikleri

Eskişehir’in Deprem Haritası

Eskisehirin Deprem Haritası Eskişehirin Doğal Yapısı ve İklimsel Özellikleri

Eskişehir ilçelerinin bir bölümünün Ege, Karadeniz ve Maramaraya yakın olmaları sebebiyle bu bölgelerin özelliklerini göstersede il genellikle İç Anadolu’nun özelliklerini göstermektdir. İlin topografik yapısı Sakarya ve Porsuk havzalarındaki düzlükler ve bunları çevreleyen dağlardan oluşmaktadır. İlin doğal sınırları Kuzeyden Bozdağ ve Sündiken Dağları, güneyden Emirdağ, doğudan Orta Asya Vadisi, batıdan Türkmen Dağı’dır.

İlin %22’si dağlardan oluşmaktadır. Bunların arasında en önemlileri Bozdağ,Sündiken,Sivrihisar ve Türkmen dağlarıdır. İl toprakları içinde en yüksek nokta 1.825 m. İle Türkmen dağı tepesidir.

İlin %26’sı ovalardan oluşmaktadır. Porsuk,Sarısu,Yukarı Sakarya ovaları ilin en önemli ovalarıdır. Yaylalar il topraklarının %0.6 gibi çok küçük bir bölümünü oluşturmaktadır.

Ege, Marmara ve İç Anadolu Bölgeleri arasında bir geçiş noktasında bulunan Eskişehir ilinde Ege ve İç Anadolu’ya özgü iklim özellikleri görülse de, sert bir kara iklimi hakimdir. Eskişehir ili’nde hakim olan kara iklimine karşın Sarıcakaya Vadisi’nde Akdeniz İklimi özelliklerini gösteren “mikroklima” hakimdir. Yıllık sıcaklık ortalaması 10.9 ‘dir. En soğuk ay ocak ayı en sıcak aylar ise Temmuz ve Ağustostur. İlde gece ve gündüz sıcaklığında 12 ile 29 arasında büyük ısı farklılıkları karasal ilim özelliğini gösteren en belirgin özelliktir. Eskişehir’de yağışlar, kışın kar ve yağmur halinde görülür. Aralık ayından itibaren yağışlar daha çok kar şeklindedir. Yıllık ortalama yağış miktarı 378.9 kg/m3 ‘dür. En çok yağış 39.2 kg/m2 ile 14.12.1990’da, en hızlı rüzgar 115.2 ile 05.04.2000’de ve en yüksek kar 22 cm ile 25.12.2000’de görülmüştür.

Sakarya ırmağının kolu olan Porsuk Çayı Eskişehir’in başlıca akarsuyudur. Porsuk Çayının Uzunluğu 460 km’dir. Bölgeye güneybatıdan girip, doğudan çıkmaktadır. İl sınırları içinde göl yoktur. Ancak baraj göletler bulunmaktadır. Eskişehir’deki barajları Porsuk, Sarıyer, Musaözü, Gökçekaya ve Dodurga’dır.

Şehrin sıcak suları Porsuk Çayı’nın sağ kıyısında, 8 hektarlık bir alan içinde bulunmaktadır. Suyun merkezinde sıcaklık 47° ‘dir. Bazı yerlerde 35°’ye kadar düşmekte, bazı yerlerde ise 55° ye kadar yükselmektedir. Şehir merkezi dışında Hasırca, Kızılinler, Aşağı ve Yukarı Ilıca, İnönü, Çifteler, İhsaniye, Alpanos, Hamam Karahisar, Sakarı ılıcası (Sarıcakaya) Mihalıççık (Yarıkçı), Sivrihisar (Çardak Hamamı) da sıcak sular bulunur.

Arazi kabiliyeti yönünden ildeki arazilerin % 9’u 1. sınıf, % 36’sı 2.,3. ve 4.sınıf, % 55’ide 5,6,7 ve 8. sınıf arazilerdir.
İlin önemli madenleri manyezit, mermer, boraks, krom ve lületaşı’dır.

İlde Günyüzü ilçesi 4. derece, Alpu, Beylikova, Mihalıççık ve Sivrihisar 3. Derece, merkez ilçede dahil olmak üzere diğer ilçelerde 2. Derece deprem Bölgesindedir. Bozdağlarının kuzey kesimlerinde Eskişehir-Mihalgazi yolunun geçtiği güzergah üzerinde yer yer heyelan yağışlı mevsimlerde görülmektedir.

Kaynaklar:

  • http://www.eskisehir-bld.gov.tr/esk.php
  • http://www.eskisehir.gov.tr/idari.asp
  • http://www.eskisehir-bld.gov.tr/esk.php
  • 2006, Eskişehir İl Çevre Durumu Raporu, s.12
  • http://www.eskisehir.gov.tr/iklim.asp
  • http://www.meteor.gov.tr
  • http://www.eskisehir-bld.gov.tr/esk.php
  • 2004,  İl Tarım Müdürlüğü
  • 2006, Eskişehir İl Çevre Durumu Raporu, s.292-293

Yorumlar

Bir Cevap Yazın